زندگی من     :( The Story of My Life)

، نام کتابی است که در سال ۱۹۰۳ توسط هلن کلر منتشر شد. در این خودزندگی‌نامه، هلن کلر به بیان جزپیات سالهای اوله زندگیش و به ویژه تجربیاتش با معلمش آن سالیوان می‌پردازد. این کتاب به الکساندر گراهام بل تقدیم شده است، در تقدیم نامه این کتاب چنین آورده شده است:

من داستان زندگیم را تقدیم می‌کنم به الکساندر گراهام بل، کسی که به ناشنوا آموخت صحبت کند و بتواند از اقیانوس اطلس تا رشته کوه‌های راکی به سخنرانی‌ها گوش فرا دهد.

هلن کلر، در ۲۷ ژوئن ۱۸۸۰ در تاسکامبیا در ایالت آلاباما، متولد شد. او هنگامی که ۱۸ ماه بیشتر از زندگی‌اش نمی‌گذشت، در اثر ابتلا به بیماری مننژیت ،بینایی و شنوایی خود را از دست داد و ارتباطش با دنیای بیرون قطع شد. هنگامی که کلر شش سال داشت، او را به الکساندر گراهام بل نشان دادند و گراهام بل پس از معاینه، یک معلم ۲۰ ساله به نام آن سالیوان (میسی) را که در مؤسسهٔ آموزش نابینایان پرکینز در بوستون فعالیت می‌کرد، برای آموزش او فرستاد. چنان‌که کلر بعدها دربارهٔ خود می‌نویسد، زندگی واقعی او در یک روز از ماه مارس سال ۱۸۸۷ وقتی که تقریباً ۷ ساله بود، با ورود معلمش به زندگی او آغاز شد. او از این روز به عنوان مهم‌ترین روزی که در زندگی به خاطر دارد، یاد می‌کند. سالیوان معلمی سخت کوش و فوق‌العاده بود که از مارس ۱۸۸۷ تا پایان عمر خود در اکتبر ۱۹۳۶، در کنار کلر ماند.

سالیوان با فشار دادن علاماتی توسط انگشتان خود، به عنوان حروف، برکف دست هلن با او ارتباط برقرار می‌کرد و از این راه برای آموزش کلمات بهاو استفاده می‌نمود. در عرض چند ماه کلر فرا گرفت که چگونه اشیایی راکه لمس می‌کند، به آن حروف ربط دهد و آنها را هجی کند. او همچنین،موفق شد تا به وسیله لمس کارتهایی که حروف برجسته بر آنها نوشته شده بود، جمله‌هایی را بخواند و با کنار هم چیدن حروف در یک لوح، خود جمله بسازد. بین سالهای ۱۸۸۸ و ۱۸۹۰، کلر زمستان‌ها را در مؤسسه پرکینز، برای آموزش خط بریل گذراند، سپس زیر نظر سارا فولر در بوستون، برای آموختن صحبت کردن، دوره‌ای آموزشی و تدریجی را آغاز کرد. او همچنین لب‌خوانی از طریق لمس دهان و گلوی شخص صحبت کننده را فرا گرفت.