کتابخوانی یک نماد است. ما اگر نگران کتاب نخوانی مردممان هستیم به این معنا نیست که چرا عده یی صرفا برای چند ساعت یا دقیقه در روز وقتشان را با کتاب نمی گذرانند. ناراحت نیستیم که چرا مردم برای کتاب پول خرج نمی کنند. حتا ناراحت از این هم نیستیم که چرا مردم ما چند رمان را نخوانده اند و فلان اطلاعات جدید را ازفلان موضوع کسب نکرده اند. صحبت بر سر این است که چرا این ملت گرایش به سمت دانستن و فهمیدن ندارد. چرا بارور کردن ذهن برای آنها حایز هیچ اولویتی نیست. چرا با پدیده ی والایی چون کتاب بیگانه اند. چرا این ملت این قدر بی پرسشند. چرا این قدر نسبت به آنچه در جریان آگاهی جهانی می گذرد بی تفاوتند. چرا هیچ چیز در جهان و وجودشان شگفتی و سوال ایجاد نمی کند. چرا این ملت آنچنان سوداهای سربالا یی ندارد. چرا برای آنها هنر زیاد محل اعراب ندارد. چرا این قدر به تکرار و ملال و سنت و جهل خو کرده اند؟ اینها تازه بخشی از فاجعه ی کتاب نخوانی ست. آن طرف دیگر ماجرا به تبعات این کتاب نخوانی ها بر می خوریم. تبعاتی که شامل بیشعوری ٬ عوضی شدن و انواع آسیب های وحشتناک اجتماعی می شود.